Borkowice - miejscowość gminna znajduje się przy trasie 727 pomiędzy Przysuchą a Szydłowcem w odległości 5 km. od Przysuchy, w paśmie Garbu Gielniowskiego, w zlewni rzeki Radomki, lewego dopływu Wisły. Zamieszkuje tu około 650 osób. Borkowice położone są w malowniczej okolicy lasów przysuskich. Nazwa Borkowice pochodzi prawdopodobnie od borów lub od imienia Borek. Pierwsze udokumentowane wzmianki istnienia osady Borkowice pochodzą z 1308 roku. W 1412 zapisano miejscowość jako Borcovice. W średniowieczu miejscowość ta stanowiła własność gałęzi rodu Duninów, zwanych Borkowskimi. Byli oni właścicielami dóbr leśno – rolnych przez blisko cztery wieki. Właścicielami Borkowic byli również Szaniawscy, którzy odsprzedali dobra włoskiemu przedsiębiorcy Janowi Dziboni. Około 1700 roku Borkowice nabył wojewoda poznański Stanisław Małachowski, a później odziedziczył je jego syn znany magnat Jan Małachowski. Borkowice stanowiły własność rodu Małachowskich do roku 1872, kiedy przejął je Jan Tarnowski z Dzikowa. Od 1885 roku stały się własnością Stefana i Marii Dembińskich. Pałac w Borkowicach usytuowany jest na niewielkim wzniesieniu, w środku dawnego parku angielskiego o powierzchni 9,4 ha. Został zaprojektowany w XIX wieku przez Zygmunta Hendla i Władysława Marconiego, na wzór francuskiego pałacu magnackiego. Wśród starodrzewu zasługują na uwagę pomniki przyrody: trzystuletni platan, dwustuletnie modrzew i lipa drobnolistna. W parku znajdują się malownicze alejki, wąwozy, groty, mostki oraz wzniesienie w kształcie Kopca Krakowskiego. Od roku 1903 do 1908 Dembińscy budowali rodzinną rezydencję, która budziła zachwyt nie tylko architekturą, ale również nowoczesnym systemem centralnego ogrzewania i elektrycznością. Od 2004 roku większa część parku i pałac stanowią własność prywatną, pozostały obszar zespołu parkowego należy do starostwa przysuskiego. Zachował się budynek rządcówki, wybudowany jednocześnie z pałacem z przeznaczeniem na mieszkanie dla zarządcy, a także kryty gontem zabytkowy spichlerz z końca XIX wieku, który należał do majątku Dembińskich. Na początku II wojny światowej rodzina Dembińskich została wyrzucona z pałacu, w którym Niemcy urządzili siedzibę wermachtu. Pod koniec wojny wojska radzieckie urządziły w pałacu lazaret. Po wojnie zdewastowany obiekt odbudowano z przeznaczeniem na szkołę rolniczą (1947 - 1987). Kościół w Borkowicach p. w. Krzyża Świętego. W XIV wieku na małym wzniesieniu znajdował się kościół modrzewiowy, który trzykrotnie ulegał pożarom. W latach 1829 – 1846 usytuowano w tym samym miejscu neogotycki murowany kościół parafialny, który wystawił Onufry hrabia Małachowski według projektu Franciszka Lanciego i Marconiego. Wnętrze kościoła ma wystrój barokowy, posiada liczne rzeźby z XVII i XVIII wieku. Znajduje się tu figura św. Antoniego pochodząca z dawnego kościoła. Podobno w tym samym czasie powstały trzy figury: św. Antoniego, Matki Boskiej z Dzieciątkiem i św. Barbary. Wykonał je z galeny (rudy ołowiu), znalezionej na zboczu góry koło Karczówki, Hilary Mala. Figura Matki Boskiej znajduje się w katedrze kieleckiej, św. Barbary na Karczówce, św. Antoniego nie wiadomo dlaczego znalazła się w Borkowicach. Historycy sztuki twierdzą jednak, że posąg św. Barbary wykonał jakiś artysta, natomiast dwie pozostałe figury wyrzeźbił jeden albo dwóch twórców ludowych. Niektórzy przypuszczają, że figura św. Antoniego nie jest rzeźbą lecz ołowianym odlewem z 1646 roku. Na ścianach zewnętrznych kościoła i plebanii umieszczono rzeźby i tablice upamiętniające osoby duchowne zasłużone dla parafii i dla kraju. Na cmentarzu znajduje się kaplica rodziny Dembińskich, nagrobki z XIX-XX wieku, nagrobek ks. Jana Wiśniewskiego - proboszcza parafii Borkowice w latach 1913-1943 - wybitnego działacza, historyka, archeologa, poety, bajkopisarza i etnografa oraz nagrobek Antoniego Gaszyny - powstańca z 1863 roku. Borkowice są siedzibą miejscowych władz. Działa tu Gminny Ośrodek Kultury. Na najwyższym w okolicy wzgórzu, wynoszącym 210 m. n.p.m., oddalonym pół kilometra od Borkowic, znajduje się pamiątkowa kaplica Matki Boskiej wystawiona w 1933 roku przez ks. Jana Wiśniewskiego w 250 rocznicę zwycięstwa króla Jana III Sobieskiego nad Turkami pod Wiedniem. Wciąż żywe są legendy związane z tym miejscem. Według tutejszego podania w okolicznych lasach zagubił się na polowaniu król Kazimierz Wielki. Stanąwszy na wzgórzu, zauroczony pięknem okolicy podobnym do widoku z zamku na Wawelu, nazwał go Krakową Górą. Nad wejściem widnieją daty 1683 – 1933 i znajduje się kamienna tablica ze słowami, które podobno wypowiedział Jan Sobieski III po victorii wiedeńskiej: „SIT NOMEN DOMINI BENEDICTUM VENIMUS VIDIMUS DEUS VICIT" (niech Imię Pańskie będzie błogosławione, Przybyliśmy, zobaczyliśmy, Bóg zwyciężył). W kaplicy znajduje się figurka Matki Boskiej, a na jednej ze ścian wmurowano tablicę z następującym tekstem: „BYŁ CZŁOWIEK POSŁANY OD BOGA IMIENIEM JAN III PANU BOGU WSZECHMOGĄCEMU NA CHWAŁĘ MARYI NAJŚWIĘTSZEJ KRÓLOWEJ POLSKI NA CZEŚĆ NA PAMIĄTKĘ 250 –LECIA ZWYCIĘSTWA KRÓLA JANA III OBROŃCY CHRZEŚCIJAŃSTWA POD WIEDNIEM WZNIÓSŁ TĘ KAPLICĘ I POŚWIĘCIŁ KS. JAN WIŚNIEWSKI PROB. BORKOWICKI KANONIK KAPITUŁY SANDOMIERSKIEJ W 1933 r.". Od niedawna na Krakowej Górze istnieje zadaszona przystań dla turystów oraz punkt widokowy. W pobliżu kaplicy znajduje się końcowa XIV stacja oryginalnej drogi krzyżowej rozpoczynającej się przy klasztorze Sióstr Benedyktynek Misjonarek. W pogodne dni ze szczytu góry rozciąga się widok na całą okolicę. Na temat Krakowej Góry krążą liczne legendy. Niektórzy twierdzą, że ukrywali się tu okoliczni mieszkańcy w czasie wojen szwedzkich. Inni, że było tu obozowisko powstańców w czasie powstania styczniowego. Jeszcze inni zapewniają, że w czasie II wojny światowej na szczycie wzgórza znajdował się punkt obserwacyjny wojsk niemieckich. Podobno Krakowa Góra ma niezwykłą moc rozpędzania gradowych chmur.
Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich Europa inwestuje w obszary wiejskie Projekt pn.: ”Funkcjonowanie Lokalnej Grupy Działania Współfinansowany ze środków Unii Europejskiej W ramach Osi 4 Leader Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich Na lata 2007-2013”
Borkowice 
